استفاده از گياهان براي درمان بيماريها با تاريخ زندگي بشر همزمان بوده است. يعني از زماني كه انسان پس از ابتلابه يك بيماري، به جستجوي وسيلهاي براي بهبود در محيط خود ميپرداخت، جز توسل به گياهان راه ديگري پيش پاي خود نمييافت. به احتمال زياد اولين داروهايي كه جهت درمان بيماري در اختيار بشر قرار گرفته از ميان گياهان بوده است. به عنوان مثال ميتوان به قبری در كوههاي شمالي عراق مربوط به شصت هزار سال قبل از ميلاد مسيح اشاره كرد (Solecki, 1975). در اين قبر هفت گياه دارويي كه هم اكنون نيز در سرتاسر جهان استفاده ميشود ازجمله گلهاي گياهان دارويي مثل بومادران (Achillea)، ختمي (Althea) و ريش بز (Ephedra) يافت شدهاند.
قديميترين نوشته مربوط به گياهان دارويي احتمالاً مربوط به اواخر دوران سومريها در 2100 سال پيش از ميلاد مسيح است كه شامل فهرستي از 30 داروي حيواني، گياهي و معدني ميباشد. به دنبال آن نوشتههاي روي پاپيروس مربوط به 1550 سال قبل از ميلاد، در اواخر دوران مصريهاست كه حدود 700 دارو را نام ميبرد. ساير تمدنهاي بزرگي كه از گياهان دارويي سود ميجستهاند به ترتيب شامل سومريها، بابليها، آشوريها، كلدانيها، چينيها، هنديها، يونانيها، پارسيها و روميها بودهاند.
نگرانی بشر در مورد سلامت مواد غذایی با افزایش شیوع بیماریهای ناشی از مصرف مواد غذایی آلوده به میکرو ارگانیسمهای بیماریزا به شدت افزایش یافت بخصوص که برای کنترل این عوامل میکروبی، مصرف مواد شیمیایی جلوگیری کننده از رشد میکروارگانیسمها نیز رو به افزایش بود(Tajkarimi, 2010). در نتیجه ترکیبات ضد میکربی طبیعی برای کنترل این میکروارگانیسمها مورد توجه قرار گرفتند.گزارشات متعدد بیانگر پتانسیل بالای استفاده ازترکیبات ضد میکروب طبیعی بخصوص در میوه ها و سبزیجات تازه، به دلیل خاصیت تجزیه اکسیداتیو چربیها و افزایش کیفیت و ارزش غذایی مواد غذایی، علاوه بر خاصیت ضد قارچی قوی آنها می باشد(Tajkarimi, 2010). در بسیاری از موارد استفاده توام از دو تکنیک مختلف مثل ترکیب استفاده از دما در کنار کاربرد اسانس یا عصاره یک گیاه نتایج بسیار خوبی به همراه داشته است.
عوامل ضد میکروبی طبیعی مشتق شده از منابع گیاهی مانند اسانسها از قرن ها پیش برای نگهداری غذا در کشورهایی مثل مصر و سپس در برخی کشورهای آسیایی مثل چین و هند استفاده می شده است. برخی از این گیاهان ادویه ای مثل میخک، دارچین، خردل، سیر، زنجبیل و نعناع هنوز هم در هند به عنوان یک جایگزین استفاده می شوند. عصاره ها و اسانسهای گیاهی علاوه برکمک به طعم و عطر غذاها و کنترل عوامل بیماری زا می توانند خاصیت انبارداری مواد غذایی را با کمک ترکیبات فعال موجود در خود ازجمله فنلها، الکل ها،آلدهیدها، کتونها، استرها و هیدروکربن ها درگیاهانی مثل دارچین، میخک، سیر، خردل و پیاز افزایش دهند (Tajkarimi, 2010). بیش از 134 گیاه با خاصیت ضد میکروبی تاکنون معرفی شده و بیش از 30000 ترکیب متعلق به گروه های حاوی فنل موجود در اسانسهای گیاهی جداسازی شده اند. در حالیکه تعداد بسیار معدودی از این ترکیبات به عنوان نگهدارنده به شکل تجاری عرضه شده اند.
بعضی از اسانسهای گیاهی طیف وسیعی از خواص ضد قارچی در مقابل عوامل بیماری زای گیاهی ازخود نشان داده اند بخصوص به این دلیل که این ترکیبات فرار در محیط انبار قابلیت کاربرد دارند اما باید توجه داشت که زمان بیشتری برای تاثیر این ترکیبات فرار مورد نیاز است ضمن اینکه باید مراقب جذب این ترکیبات به مواد غذایی و تغییر در مزه و طعم ماده غذایی نیز بود.
